Knotgroep Bunnik

Knotbomen zijn een gewaardeerd element in het weidegebied. Vroeger werd het zo gegroeide hout voor veel toepassingen gebruikt in verschillende bedrijven. Tegenwoordig worden de takken voornamelijk gebruikt bij handnijverheid in de hobbysfeer. De bomen worden nu vaak door vrijwilligers onderhouden.
Knotgroep Bunnik is zo'n groep vrijwilligers. Zie bij Over ons voor contactinformatie.

Ook de knotgroep moet rekening houden met het Corona COVID-19 virus. Kijk in Waar en wanneer om te zien hoe de recente maatregelen invloed op de knotactiviteiten hebben.

Oude Wilg

Half hangend
sta ik aan de rand
van de sloot
die,
ijsverglaasd,
mij
mijn spiegelbeeld bood
misschien wel voor 't laatst,
want …
…ik ben een Oude Wilg.

Mijn Tors
is wat uiteengereten
Vadertje Tijd
heeft,
in zijn noeste Vlijt,
mijn bast …
… mijn wilg-identiteit
in een drieënheid
verspleten.
Berijpt
door mist
voel 'k mij
wat killig …
… ik ben een Oude Wilg.

Zwevend
in een zoele zomerwind
in mei
landden zaden, pluisjes
in mijn weelderige kruin,
bouwden zij aan zij
hun eigen huisje
op mijn kop
als tuin.
Altijd
was ik willig
en gastvrij.
Nu voel ik mij
wat rillerig.
Ik ben een Oude Wilg.

O, wat was ik 's zomers mooi!
Mijn sappig groene staken-tooi
was uitgegroeid
in sierlijke symbiose
met elsjes,
varentjes, vliertjes …
allerhande diertjes.
En …
in deze metamorfose
kwam ook mijn kraam
te pas,
die ik bood
aan een eend
die,
snaterend in de sloot
hoogzwanger was.
Nestelend
in het zachte groen
heeft zij toen
haar dertien donsjes
op mijn kop gelegd
waarna ze later
met even zovele
zachte plonsjes
klaterlijk zijn gevallen
in 't sloterlijk water…
… maar dat is nu weer voorbij …
Ik sta weer eenaam in de wei,
… wat stil-lig …
Ik ben een Oude Wilg.

Vandaag …
… zag ik ze naderen
door mijn berijpte bladeren.
Zij kwamen
in groten getale,
gewapend met ladder en zaag.
Enkele welbespraakten
maakten,
met kekke knotpraatjes
goede sier
om hun maatjes te behagen …
… bij wijze van sociaal vertier.

Maar ik wist wel beter:
mijn Uur was geslagen.
En
zomaar zonder
één troostend woord
heeft hun zaag
zich in mij geboord.
Vlijmend was de pijn
van d'eerste zaagsnee.
Ach … o wee …
al mijn "wilg-heid"
was verleden,
versneden
tot een ordeloze staken-boel
Weet u hoe ik me nu voel?
Een Oude … Kale … Wilg

… maar …           
groeien blijft mijn doel.

Siwart Oldenburg ©